De inspiratie om dit schilderij te schilderen komt doordat ons gezin als expat,
4 jaar gewoond heeft in Thailand. Ook nu nog wonen we deels in dat
prachtige huis aan de zee, waar het uitzicht van de zee en de golven, nooit
verveeld. Als u goed naar dit schilderij kijkt, ziet u drie grote onderdelen hierin.

Zij symboliseren: de lucht. Het licht dat door de lucht doorbreekt. De golf, die bijna helemaal breekt.

De oceaan ademt in stilte, maar spreekt in kleuren. Diepblauw waar het geheimen bewaart, turquoise waar het licht speelt, en zilver waar de zon haar vingers over het water laat glijden. Elke golf draagt een nuance, een gedachte, een fluistering van iets dat groter is dan wij.

Golven komen en gaan, zoals gedachten. Ze bouwen zich op, groeien, breken — en verdwijnen weer in het niets waaruit ze ontstonden. Toch is geen enkele golf ooit echt verloren; ze maakt plaats voor de volgende, zoals elke gedachte ruimte geeft aan een nieuwe.

Eb en vloed zijn het ritme van loslaten en terugkeren. De zee trekt zich terug, alsof ze even wil nadenken, om daarna met vernieuwde kracht weer naar de kust te komen. Misschien is dat wat wij ook doen: afstand nemen om weer dichterbij te kunnen komen — bij onszelf, bij anderen, bij wat werkelijk telt.

En terwijl de golven blijven rollen, zonder haast, zonder einde, herinnert de
oceaan ons eraan dat beweging geen onrust hoeft te zijn. Het kan ook rust
zijn. Een voortdurende stroom van verandering, die tegelijk altijd hetzelfde
blijft.